Schrijvers Kring Ospel

Een pareltje van onze Nina!

Fluistering

Gefluister

Amper hoorbaar zo zacht

Ik luister

Naar de roeping van mijn hart

© Nina Vergoossen

Het is me nogal een vraag die onze Karin hier stelt… wat zou jouw antwoord zijn?

Het sprookje van de eeuwige jeugd

Liposuctie, mond vol

van implantaten

Botox-injectie met lipgloss

Borstvergroting maagverkleining

Hoe kun je zo zelfvoldaan en verbeten

voor God spelen?

Ooglidcorrectie ooglenscorrectie

Facelift “omdat je het waard bent”

Hoe kun je zo zelfvoldaan en verbeten

voor God spelen?

Hoor je zo nog wel dat

groeiend leger van zwijgenden

dat slechts smeekt om een beetje verlichting

een beetje genezing

een beetje liefde?

© Karin Vossen

Onze Resi liet zich inspireren door al die heftige stormen en orkanen van de afgelopen zomer tot een “geruststellend” gedicht.

de zware storm meet Beaufort 10

de wind raast door de straten

met minstens 100 km. per uur

bomen raken ontworteld

vallen om als luciferhoutjes

met grote schade tot gevolg

daken waaien van huizen

dakpannen vliegen als projectielen rond

schuttingen gaan tegen de vlakte

deze wind heeft ongekende kracht

alles rammelt, steunt en kraakt

er heerst angst voor het gebrul

van dit onvoorspelbare natuurgeweld

zo houdt de storm uren aan

totdat ie berustend gaat liggen

eindelijk tot bedaren komt

nog maar waait met kracht 2 of 3

zo is de bijna orkaan getemd

tot slechts een vriendelijke

fluistering

© Resi Faessen

Onze Annie schreef een speciaal gedicht bij dit fascinerend schilderij.

In het koude licht van de witte maan

staat hij daar, de denker

Ik herken de vele gezichten

de jaren en de trots

Gedachten stromen

als een schaduw over zijn gelaat

Ik herken de warme golven

want

in mijn aderen klopt zijn naam

© Annie Kessels

Genieten jullie ook zo van die kleine regenbuitjes na die warme droge zomer? Vandaag een fris gedicht van onze Karin.

Fluistering

De lucht ruikt nu veelbelovend

want het heeft zojuist even licht geregend

Je kon bijna de druppels

één voor één

naar beneden zien reizen,

naar de geelgrauwe

uitgedroogde grasvelden

Die toveren nu, voorzichtig en trots,

een waas van frisgeboren groen

in deze dorre nazomer

Voor wie het horen wil,

fluistert dit nieuwe groen

van hoop,

fluistert dit groen

een loflied

op de veerkracht van moeder aarde

fluistert het ook

van die andere werkelijkheid:

dat de aarde

de mensen niet nodig heeft

maar de mensen wèl

de aarde

© Karin Vossen

Een verstild gedicht van onze Anja, waar je stil van wordt…

Moeder en Kind

’t Is vroeg

De ruimten zijn nog leeg

van activiteiten geen sprake

algehele afwezigheid

Ik sta stil

Een dialoog met zijn schilderijen

roept bewondering op

Warme rode lippen vallen op

in de koele kleuren van haar gezicht

Verbondenheid in haar armen

Liefde om wat je bent

en tijdloos wiegen

Ik laat het achter

zodat zij in hun wezen

kunnen blijven bestaan

’t Is laat

De ruimten zijn weer leeg

van activiteiten geen sprake meer

algehele afwezigheid

Anja Massee

Schild`ren en schrijven

Jaren geleden is de SKO gevraagd of wij gedichten wilden schrijven bij enkele wel heel bijzondere schilderijen.

 Die uitnodiging hebben wij aangenomen en we zijn er dapper mee aan de slag gegaan. Het werd een mooi project! Tijdens de opening van de expositie hebben wij de resultaten voorgedragen en de kunstenaar was er diep van onder de indruk:

“Jullie haalden emoties uit de schilderijen waar ik me pas bewust van werd door het lezen van de gedichten.”

“Verder vond ik waarschijnlijk nog het mooiste dat jullie buiten de schilderijen gekeken hebben. Jullie hebben er meters aan schilderdoek bij verzonnen op een simpel A4tje.“

Wij waren best wel een beetje trots op deze reactie. Vandaag het eerste gedicht uit deze serie, van onze An, bij het eerste schilderij:

Help me to breathe

Tegenstrevend en afwerend

staat mijn schaduwbeeld achter mij

wil net als ik niet dat de tijd voorbijgaat

wil ook niet dat de klok de tijd slaat

ik wil zo blijven als ik ben

met donker haar, slank als een den

toch gaan de seconden niets ontziend

hun weg af naar de eeuwigheid

uitdijend het lichaam

dichtend de schaduw

An Cuijpers

Vandaag alweer de laatste bijdrage uit onze dichtbundel “En dan weer verder te gaan”. Onze Terry sluit de rij met de sfeervolle schildering van een wandeling. Zo simpel en mooi is Nederweert…

In mijn hart blijf

ik een Brabander

bronsgroen eikenhout

de tekst heb ik nooit geleerd

maar elke avond trekken

mijn hond en ik erop uit

voor een stukje

natuur Nederweert

oude knoestige bomen

langs deze lange laan

geluid van vogels

bezig met hun avondtoilet

een vriendelijke boer

zet zijn paarden op stal

groot geurend weiland

 in de verte het dorpssilhouet

bewonder de kleur

van korenvelden

volg de karrensporen

in het zand

gevoel van vrijheid

en innerlijke rust

stilte omhelst me

met zijn nooit gevoelde hand

al blijf ik dan

een Brabander

tja, ik ben

immers geïmporteerd

’t voelt vertrouwd

en o zo thuis

In die verrekte mooi

stukskes Nederweert

© Terry van Lierop

Zo een feest kan het spelen met woorden ziin: een betoverende zomerimpressie van onze Annie.

Augustus

Stralen strelen en likken de ochtenddauw

en na het aquarelleren van de lucht

hangt de dag heet en stil in het hemelsblauw

Vlinders dansen kwiek hun snelle vlucht

en in de lome trilling zie ik flauw

geflirt van wind en lover in een zachte zucht

Badend in pareltjes op zomers bruin

droom ik van verzengend wit

in de koelte van mijn wintertuin

© Annie Kessels

In de haar zo eigen heldere en rustige stijl beschrijft onze Resi een prachtige dag!

Dag impressie

ik zie groene sappige weidelanden

omzoomd door donkere bossenranden

metershoge bomen verzameld in het bos

daaronder een tapijt van verend mos

de bomen zijn statig, majestueus en oud

onbetwist de heersers van het duistere woud

ik zie een veld met wuivend graan

rododendrons langs een brede laan

boomgaarden met hun rijpe vruchten

en blauw met witte wolkenluchten

een ooievaar, die scharrelt eenzaam rond

een jager, die voorbij gaat met zijn hond

ik zie familie gans, wandelend in een stoet

de roep van de koekoek komt me tegemoet

een vlucht vogels kwettert luid

“pas op voor wolven”, zoals een bordje duidt

hazen en eekhoorns niet te vergeten

ik heb van vandaag genoten, zeker weten

© Resi Faessen